او رفته است

می دانم

روزهاست قصه رفتنش را باور کرده ام

شب های سردی را بی رویا سپری کرده ام

روزهای یکنواختی را بی دلهره نگاه جاذبش گذراند ه ام

خود را نیز نمی دانم کجای این دلتنگی باخته بودم

روزهایی که به امید دوباره دیدنش

کوچه های خاطرات را مرور کردم

اشک هایی که بی حضور من بارید

و نفس هایی که در سینه حبس شد

او رفته است

می دانم

وقتی به خود باز می گردم

هنوز جای خالی لحظه های با او بودن را لمس می کنم

و هیچ نمی گویم

شاید به امید

بهاری دگر

و یا نمی دانم

بهانه ای دگر

من هر شب تصویر خیال مسافری را می بینم

که یکی از همین شب ها از راه می رسد

و مرا به معراج یک شب بهاری می برد

من تو را در خود می جویم

و حزن صدایت را می شنوم

و با خود ترانه های ماندن را زمزمه می کنم

شاید ماندی

و قرار بی قراری های دختری شدی

که بودن را رنگ عشق می زند